O BAÚL DA SAUDADE

Mateo Fontán Couto En 1930, Manuel Quiroga estaba en París. Tiña trinta e oito anos, o mundo dos grandes concertos aos seus pés e unha vida que parecía aínda por diante. Foi alí, nese momento de plenitude, cando decidiu pintarse, novamente, a si mesmo . Ten algo de enigmático esa mirada coa que se nos queda mirando desde o lenzo. Non é a mirada do violinista que agarda o aplauso nin a do neno prodixio que sorprendera en Pontevedra co violín e cos seus primeiros debuxos. É a mirada dun home que xa se coñece, que sabe o que vale, que sabe tamén o camiño que percorreu. E quizais por iso impresiona tanto. Porque alí está Quiroga: o rapaz que saíra de Pontevedra para Madrid e de Madrid para París; o que con dezanove anos conseguira por unanimidade o Primeiro Premio de Violín do Conservatorio; o músico ao que Eugène Ysaÿe dedicaría a súa Sonata nº 6; o artista que compartiría escenarios con Pablo Casals e José Iturbi e que durante anos levaría o nome de Galicia polas grandes salas de Euro...