SAN BENITIÑO E O SUSURRO DO TEMPO EN LÉREZ
Mateo Fontán Couto O río Lérez murmura entre as pedras, e o vento recolle o eco dos séculos. Entre eles érguese o mosteiro de San Salvador, tranquilo, medido, gardando silencios que levan historias dentro, historias que esperan a quen saiba escoitar. E quizais unha das máis vivas, das que nunca deixaron de latexar, é a da festa de San Benitiño. Non foi en 1929 cando naceu, aínda que ás veces esa data se repita como punto de partida. Máis ben é unha referencia, un xeito de dicir que xa daquela a romaría tiña corpo, presenza, memoria compartida. A súa oficialidade chegaría despois, en 1967, cando foi declarada Festa de Interese Turístico, e anos máis tarde, en 1998, recoñecida tamén a nivel galego. Pero o importante —como tantas veces— non está nos papeis, senón na xente. Porque cada ano, arredor dunha pequena imaxe, repítese un ritual que mestura fe, costume e esperanza. A figura de San Benitiño, humilde no tamaño pero inmensa na devoción que esperta, permanece no santuario mentres dian...
