ENOC
Mateo Fontán Couto Hai figuras bíblicas que parecen feitas de historia; outras, en cambio, están feitas dunha materia máis estraña, coma se procedesen dun lugar intermedio entre o mito e a memoria. Enoc pertence a esa segunda categoría. Apenas unhas liñas no Xénese abondan para convertelo nunha anomalía, nun personaxe que semella escrito cunha tinta distinta á do resto dos patriarcas: “camiñou con Deus, e desapareceu, porque Deus levouno consigo”. Non morreu. Ou, polo menos, non da maneira na que morren os demais. Nunha xenealoxía composta de nomes, idades e sepulturas, Enoc irrompe como unha interrupción. Todos os demais enxendran, envellecen e morren; Enoc, pola contra, simplemente deixa de pertencer por completo á Terra. A súa historia fascina precisamente por iso, non é a do profeta que fala no nome de Deus, nin a do lexislador, nin a do rei, nin sequera a do mártir. Enoc é outra cousa. É a figura do testemuño. ...
.png)
